Vanochtend worden Stefan, Eric, Taco, Hans en ik wakker in een zonovergoten basiskamp. Uiteraard weer met het inmiddels vertrouwde bakje ochtendthee van Nima. Ook deze ochtend kan hij me met een brede lach vertellen dat hij de zon uit zijn zak heeft getoverd. Een vast item in onze gesprekken. Hij is mijn ‘zonnegod’ en ik zijn ‘didi’ (grote zus). Het hele ochtendritueel is er vandaag op gericht om als klimteam 2 naar boven te vertrekken. Maar uit het eerste radiocontact met Robert om 9:00 uur blijkt dat de route van kamp 2 naar kamp 3 nog steeds niet open is.

De Canadese klimsherpa’s en expeditieleider Big Jim zijn wederom afgedaald en hebben slechts 100 meter extra touwen gefixed na kamp 2. Het gebied rondom de Grey Tower is nog steeds niet open

en op dit moment is niemand echt duidelijk waarom het niet sneller gaat. Het geduld bij ons en andere vroege expedities begint op te raken, maar laten we niet vergeten dat er veel meer sneeuw op de berg ligt dan gebruikelijk. Dat geeft het voorklimmen op die hoogte uiteraard een extra dimensie, ook voor ervaren klimsherpa’s.

Deze situatie betekent concreet dat klimteam 1 vandaag wel van Highcamp naar kamp 1 doortrekt, maar dat de kans dat ze morgen naar kamp 3 doorkunnen, erg klein is geworden. Daarom kiezen wij als klimteam 2 ervoor om een extra dag in het basiskamp te blijven. Dat spaart eten en gas in Highcamp uit en als de periode op de berg langer wordt, hebben we die voorraad misschien nog hard nodig op een later moment. En van de zonnige kant bekeken; als blijkt dat we morgen wel doorkunnen naar Kamp 1, voelen we ons sterk genoeg om het hele stuk in 1 keer te klimmen en dan slaan we de overnachting in Highcamp over.

Stefan en ik wandelen halverwege de ochtend naar het Canadese kamp om meer informatie in te winnen over de aanleg van vaste touwen en condities boven kamp 2. Na een niet ongevaarlijke slalom door het Jeux de Boules-terrein van een groepje Canadese klimmers, treffen we Big Jim aan in de eettent. Hij is niet happig op het geven van informatie. Maar na wat gegrap en gegrol over de stijgende populariteit van ons WC-hokje

(waar de poepberg in het gat onder je nog niet zo hoog is gestegen dat het je billen raakt als je op de planken hurkt), vertelt hij dat er vandaag vier klimsherpa’s omhoog gaan die morgen de route van kamp 2 naar kamp 3 definitief zullen openen. Tja, dit hebben we vaker gehoord. Jim houdt wel vol dat ook hij met zijn teams de 17e en 18e op de top wil staan, dus we nemen het maar voor waar aan. Balen doen we wel, want twee dagen geleden kwam Big Jim met de mededeling dat de aangeboden inzet van Robert en Stefan boven niet meer nodig was, ze gingen het zelf wel redden.... Als we toen toch hadden doorgezet, waren Robert en Stefan op deze mooie zonnige dag boven op de berg touwen aan het fixen. Maar ja, ook dat hoort bij expeditieklimmen. Keuzes maken op basis van informatie die je via via hoort en je neerleggen bij de consequenties. Wachten en smachten dus.

Iets waar iedereen misschien wat minder bij stil staat, is dat dit ook consequenties heeft voor onze begeleidende Nepalese staf in het basiskamp. Want op het moment dat wij allemaal met de beklimming bezig zijn, is er voor hen een ‘vakantieperiode’ in het basiskamp aangebroken. Normaal gesproken hebben ze tijdens de dag tussendoor tijd om een kaartje te leggen.

Maar nu kunnen ze om de beurt teruglopen naar Phangboche om familie en vrienden te bellen, inkopen te doen (bijvoorbeeld WC-papier voor snotterende en schijtende hollanders) en te genieten van de tijdelijke ‘vrijheid’. Nu staan ze zonder pardon een dag langer voor ons paraat. Het zijn stuk voor stuk prima jongens.

Ook de yaks die hier ‘vrij’ rondlopen wachten en smachten op ons vertrek. Want zodra het kamp enigszins verlaten oogt, is de ton met keukenafval snel gevonden.

We zijn inmiddels aan ze gewend, ze leveren belangrijk werk en wij eten het keukenafval toch niet op.

Om 12:00 en 14:00 uur en 16:00 uur is er weer radiocontact tussen Stefan en Robert. Inmiddels is duidelijk dat er inderdaad zo’n vier klimsherpa’s aanwezig zijn rond kamp 2. Een lichtpuntje dus. We laten ons vanavond nog 1 keer een avondmaal voorschotelen in het basiskamp en dan gaan ook wij morgen eindelijk omhoog. Tenminste...dat denken we nu.