Amadablam.nl | Nederlandse Ama Dablam Expeditie 2006

Resultaten koudeletsel onderzoek

2007-04-05T15:27:32Z

Twee weken lang 15 minuten per dag onderdompelen van je hand in ijswater leidt niet tot een verbeterde doorbloeding.

Wel dient erbij vermeld te worden dat slechts een beperkt aantal metingen bruikbaar bleek te zijn...

Analyzeren data is een puzzel

2007-01-12T16:20:32Z

Het analyseren van de koudeletsel data lijkt af en toe op het oplossen van een cryptogram. Stukjes bij beetje wordt de puzzle opgelost.
Zoals u leest, we zijn met de data bezig. Het geeft ons antwoorden en zoals goed onderzoek betaamt roept het ook vragen op. Voor het beantwoorden van een aantal vragen zullen we de data anders gaan analyseren, nu de RIF scores zoveel vragen oproepen.

]]> Het trainen van de hand tegen frostbite, door twee weken lang iedere dag met 1 hand een half uur lang in ijswater te zitten, zou zich moeten uitdrukken in hogere RIF scores. RIF staat voor Resistance Index of Frostbite en is een vrij grove maat voor de gevoeligheid voor koudeletsel. Tijdens nul meting in Soesterberg waren deze scores voor beide ongetrainde vingers gemiddeld genomen erg hoog, en dat betekent dat de gevoeligheid voor koudeletsel dus laag was. Eigenlijk waren de waardes van de meting in Soesterberg als zo hoog, dat er nauwelijks ruimte was voor verbetering. De RIF scores gemeten op Schiphol, vlak voor vertrek, waren een stuk lager in vergelijking met de Soesterberg meting. Daarnaast werd er op Schiphol geen verschil gevonden tussen de wel en de niet getrainde vinger, waar dit eigenlijk wel was verwacht. Een mogelijke verklaring voor de lagere RIF scores is de spanning zo vlak voor vertrek. Het is bekend dat bij stressvolle en spannende situaties de doorbloeding van de huid een stuk minder is dan in een ontspannen situatie. En een minder doorbloeding zorgt voor een lagere huidtemperatuur.

Resultaten koudeletsel onderzoek TNO

2006-12-06T18:43:33Z

Na terugkomst in Nederland heb ik de testgegevens en de meetapperatuur uit Nepal bij TNO Human Factors afgeleverd voor verdere analyse. De resultaten zullen waarschijnlijk eind december 2006 bekend zijn. Deze resultaten worden dan ook weer gepubliceerd op de website. We zullen dus zien of de koudetraining voor de handen daadwerkelijk wetenschappelijk meetbare resultaten oplevert.

Meerderheid weer op zeeniveau

2006-10-31T15:16:23Z

Afgelopen zaterdag zijn we met z'n zevenen aangekomen op Schiphol. Taco vertrekt morgen naar Nederland, alleen Hans en Isabel kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Zij vertrekken morgen naar Pokhara en gaan zelfstandig een nieuwe expeditie beleven in het Annapurna gebied (beklimming van de Tharpu en Singu Chuli). Hun belevenissen zijn te volgen op www.hansabel.nl.

Komende dagen zal de Ama Dablam website overigens nog aangevuld worden met nieuwe foto's en video filmpjes van afgelopen weken.

Hereniging van de groepen

2006-10-23T16:23:00Z

De Kala Patthar groep is ook aangekomen in Lukla. Wij zijn hier sinds gisteren en vandaag was er o.a. tijd voor een scheerbeurt.

Ondertussen is het trouwens al de vijfde dag dat er sneeuw valt (boven 3000 meter), dus achteraf gezien klopte de weersverwachting en was het niet mogelijk geweest langer hoog op de berg te blijven. Maar dat terzijde.

Onze wegen zijn gescheiden

2006-10-21T10:19:00Z

Het is mistig, guur en koud in Nepal. Lekker weer om de terugtocht naar Lukla te verlengen dachten Hans, Isabel, Bart en Eric van Exel. Zij zijn naar Kala patar, een mooi uitzichtpunt (als het tenminste helder is) aan de voet van de Everest. Robert, Stefan, Mark, Marieke, Taco en ik hebben ons eerste einde expeditie biertje gedronken in Pangboche en zijn gisteren aangekomen in Namche Bazar.

Safe but sorry, sorry but safe

2006-10-19T15:15:58Z

Het goede bericht is dat we allemaal veilig terug zijn in het basiskamp. Safe. Het slechte bericht is dat niemand van ons de top heeft gehaald. Sorry. Waarom we het niet gehaald hebben heeft een aantal redenen....

]]> Het weer

Volgens de weersvoorspellingen zou het op of rond de 18e of 19e heel slecht weer worden met sneeuwval tot 3600 meter. Dat zou onze toppogingen ernstig in gevaar brengen en we wisten dat we niet veel tijd zouden hebben om voor het slechte weer van de berg af te komen. Maar, om alles op het dreigende onweer te schuiven, zou een beetje flauw zijn. Er was meer aan de hand.

De condities

Er ligt dit jaar extreem veel sneeuw op de Ama Dablam. Een Sherpa die ik in K2 sprak vergeleek de situatie met zijn Annapurna expeditie 2003. Ja, dat herkende ik wel, denkende aan onze Manaslu expeditie 2003 toen we meer dan 5 meter sneeuw in het basiskamp hadden. Omdat er zo veel sneeuw ligt zijn de rotsklimpassages erg lastig en de delen van de route die normaal al door de sneeuw gaan zijn nu extra krachtrovend en zwaar. Diezelfde Sherpa sprak over ‘6 feet of snow’ boven K2. Door deze extreme hoeveelheid sneeuw gaat het aanleggen van de touwen erg langzaam. Op 11 oktober hebben we tot Kamp 2 weten te fixen. Nu, 8 dagen later, is Kamp 3 nog steeds niet bereikt. En daarmee kom ik bij het grootste probleem:

De samenwerking

Ik heb het eerder over de Spanjaarden en de Canadezen gehad waarmee we samen zouden werken. Zoals gevreesd hebben de Spanjaarden niets bereikt. Ik geloof dat ze niet eens boven Kamp 1 zijn gekomen. De 400 meter touw die zij aan zouden leggen zit waarschijnlijk nu weer in het vliegtuig terug naar Madrid. Met de Canadezen verliep het uiteindelijk ook minder dan gehoopt.

Stefan en ik waren, zoals ik eerder schreef, van plan om op de 13e omhoog te gaan naar Kamp 2 om vanuit daar de touwen naar K3 aan te gaan leggen. Toen wij op de 13e aan het ontbijt zaten in BC, kwam de leider van de Canadezen, Tim, naar ons toe met o.a. “on the 16th my Sherpa’s will have fixed all the way to the summit. Guaranteed!” en “save your breath, my Sherpa’s will do all the (dirty) work”. Daar rekenden we op. Ik sprak met zijn Sherpa’s en zij verzekerden mij net zo lang in K2 te blijven tot K3 ‘open’ zou zijn. Toen wij de volgende dag volgens ons laatste plan naar High Camp liepen, kwamen zij al weer naar beneden. Ik vroeg ze nog waarom ze niet boven bleven om het werk af te maken, maar “No Sir, very tired” was hun enige respons. Ja, dat wilde ik best geloven. Ze lopen in één dag met volle bepakking naar Kamp 2, komen daar doodmoe aan, gaan dan een halve dag touwen aanleggen om dezelfde dag weer terug naar het basiskamp te lopen. Daar word je erg moe van en dat schiet natuurlijk niet op.

Het is niet zo dat wij alleen maar zaten te wachten tot zij alles geprepareerd zouden hebben. Integendeel, wij hebben het grootste deel van K1 naar K2 aangelegd, wij hebben -tig keer onze hulp aangeboden bij het verdere traject en wij wilden zelfs naar K2 gaan om vanuit daar verder te werken. Maar nee, dat was niet nodig, zij zouden het klusje wel klaren. Achteraf gezien, hadden we ze niet moeten vetrouwen. Maar ja, achteraf is alles makkelijk te beoordelen.

Op de 17e zat ik met mijn groepje in Kamp 1. Naast ons werd de hele equipe uit Canada wakker. Binnen een half uur waren zij hun spullen aan het inpakken. Zij hadden besloten te stoppen. Geen tijd, slecht weer, te weinig gas, bla, bla. Ik vermoed dat Tim (inmiddels o.a. bijgenaamd Big Jim en Natte Wind) dat besluit al eerder had genomen en zijn klanten als zoethoudertje nog naar K1 had gebracht. Er werd niet druk in de radio’s overlegd, hun tenten waren al afgebroken terwijl wij nog zaten te ontbijten en pas toen ik er naar vroeg kwam het hoge woord er uit. Het van ‘morgen gaan we naar de top’ van de avond er voor tot ‘we hebben geen tijd meer’ de volgende morgen ging allemaal wel erg snel.

Hoe dan ook, door de stekker uit zijn eigen expeditie te trekken, draaide hij onze expeditie ook de nek om. Niks ‘gegarandeerd tot de top fixen op de 16e’, niks ‘leapfrogging’, niks ‘samenwerking’ of wat dan ook. Meer ‘bedankt Cloggies voor het aanleggen van de touwen naar K2, bekijk het verder maar, wij smeren ‘m.....’

En de andere teams dan? Er zijn hier nog veel meer teams: Amerikanen, Basken, Zwitsers, Fransen, Duitsers, Ooostenrijkers, Scandinaviërs, etc. Maar, bijna niemand voert ene fluit uit om de weg naar boven aan te leggen. Ze gaan allemaal wel langs onze touwen driftig heen en weer naar K2 om zelf te acclimatiseren, maar wachten verder net zo lang tot iemand ánders de touwen verder aanlegt.

Wij realiseerden ons in K1 dat we nooit in één dag met volle bepakking K3 zouden halen. Die dag zouden twee Sherpa’s van het Oostenrijkse team K3 proberen aan te leggen via de Grey Tower en de Mushroom Ridge. Zij waren onze laatste hoop. We jumarden naar K2 (overigens een prachtig kampje op de graat, zie foto’s) in de hoop dat de weg verder die dag vrij gemaakt zou zijn. Helaas, ook deze Sherpa’s kwamen maar een paar honderd meter boven K2 uit en daalden weer af.

Een aantal van mijn groepje had het er erg zwaar mee. Alleen Mark voelde zich fit genoeg om de volgende dag verder te gaan volgens het nieuwste laatste-strohalm-plan: ‘laat die fixlines maar zitten, we proberen in één dag van K2 in alpiene stijl (dus gewoon voorklimmen en naklimmen) naar de top te komen.’ Een erg ambitieus plan, maar de enige kans om de top nog te halen.

Mark en ik vertrokken voor zonsopgang op de 18e en jumarden boven K2 langs de touwen omhoog. Toen de zon opkwam en we eens goed naar de vaste punten keken waar de touwen aan vastzaten, was het snel bekeken. We hingen halverwege de Grey Tower aan fluttouwtjes, slechte haken en nog veel slechtere slinges. Waar ik al bang voor was, bleek waar te zijn: Sherpa’s leggen touwen aan op een manier die wij als Westerlingen ronduit gevaarlijk vinden. Ze zijn snel, maar (volgens onze maatstaven) veel te slordig. Wij moeten eigenlijk alle door Sherpa’s aangelegde touwen controleren en vele vaste punten verbeteren. Daar zijn de expeditieleiders en goede klimmers voor. Dit was natuurlijk nog niet gebeurd, omdat er niemand boven K2 was geweest. Op aanraden van de Canadezen had ik geen rotsklimmateriaal meer bij me (alleen een paar snowstakes zou voldoende zijn) en kon dus ook niets meer verbeteren. Ik vond het voor mezelf al te link worden, laat staan voor een van mijn deelnemers. We zaten zo rond de 6200 meter, de touwen richting K3 ontbraken voor het grootste deel en de touwen die er wel waren, hingen er slecht bij. We zouden de top nooit in een dag kunnen bereiken. We maakten wat foto’s en daalden af naar K2. Einde expeditie.

We breken nu het basiskamp af. Om ons heen vele klimmers van vele teams. Sommigen lopen wat rond, anderen gaan omhoog naar K2 om een nachtje te slapen en weer af te dalen, weer anderen doen helemaal niets en wachten tot iemand ánders touwen aan gaat leggen. Een rare manier om een berg als de Ama Dablam te willen beklimmen, vind ik.

Blijft de vraag: hadden we niet de hele weg zelf aan kunnen leggen?

Nee, dat kan niemand. Niemand is in staat om bij deze omstandigheden alleen (of zoals in ons geval met een klein team) de hele weg naar boven te fixen. Zoals ik eerder schreef lukt dat alleen door middel van een goede samenwerking met andere (sterke en assertieve) teams. Wij hebben ons steentje ruim bijgedragen, de Spanjaarden trokken het niet, de Canadezen hielden zich niet aan hun afspraken en de overige teams hebben totnogtoe bijna geen vinger uitgestoken. Bijna niemand van de overige niet-Nepalezen heeft ook maar één meter touw aangelegd. Wij fixten 400 meter, maar dat was natuurlijk niet genoeg. Zij kunnen langs onze touwen naar K2, wij helaas niet langs hún touwen verder.

Nu gaan we naar Panboche, naar de kachel en het (ongetwijfeld goed smakende) bier. We zijn natuurlijk allemaal erg teleurgesteld, maar het hele team mag tevreden en ook trots zijn over wat we gepresteerd hebben.

ICT vanaf de berg

2006-10-16T14:16:22Z

Het met innovatieve ICT beter presteren onder moeilijke omstandigheden is bij uitstek het soort werk wat TNO Informatie- en Communicatietechnologie voor haar klanten (denk m.n. aan defensie) doet. TNO heeft bijgevolg graag voldaan aan het verzoek van het expeditieteam om na te gaan hoe gegevens vanaf de berg naar de geïnteresseerden in Nederland (en vice versa) overgebracht kunnen worden. Het gaat hierbij om gegevens zoals tekst, foto’s, filmpjes, meetgegevens en het weer. Uiteraard moet deze informatie zo snel mogelijk en met zo weinig mogelijk inspanning voor zowel de geïnteresseerden als de klimmers (gewicht van de apparatuur, bedieningsgemak, veiligheid) kunnen worden uitgewisseld.

]]> ICT vanaf de berg bestaat in feite uit drie delen:
(a) Basis kamp – Klimmer op weg naar de top
(b) Basis kamp – Nederland
(c) Nederland – gebruiker

Voor het eerste stuk vanaf het basiskamp naar de klimmer zijn de volgende technieken bekeken:

De conclusie op basis van dit vergelijk is dat portofoons het meest geschikt zijn voor de klimmer op weg naar de top. Helaas is het nog niet mogelijk om met de portofoons data te verzenden; zij kunnen slechts voor een spraakverbinding gebruikt worden.

Aan de andere technieken kleven teveel nadelen zoals het grote gewicht, de benodigde expertise in het basis kamp of het feit dat er simpelweg geen GSM-dekking is.

Voor het stuk vanaf het basiskamp naar Nederland is gekozen voor het opzetten van een heus “Ama Dablam Base Camp Cyber Café”. Met een van Autoweek geleende BGAN terminal en een SIM kaart van 2connect-IT kan tegen gereduceerd tarief data worden uitgewisseld met Nederland. De BGAN terminal is verbonden met een door HP geschonken laptop. Deze bevat de software die direct toegang tot het content management systeem van de website biedt, kan interfacen met een keur aan digitale foto/video camera’s en geluidopnemers. Voor het opladen van de batterijen van alle apparatuur wordt gebruik gemaakt van een 55 Watt opvouwbaar zonnepaneel.

Voor het deel van de website heeft TNO Informatie- en Communicatietechnologie het volgende ontwikkeld. Op de Ama Dablam weblog kunnen bezoekers zich aanmelden voor gratis Ama Dablam notificaties op hun mobiele telefoon. Door het invullen van een mobiel nummer abonneert men zich op de door TNO ontwikkelde FeedMe! dienst. Deze verstuurt iedere keer wanneer er een nieuw bericht op de Ama Dablam weblog wordt geplaatst de tekst en plaatjes van dat bericht naar aangemelde mobiele telefoons. FeedMe ! is onderdeel van de multimedia applicaties die TNO ontwikkelt op het Farcast platform.

TNO, HP en ToConnect zijn er op deze manier in geslaagd om –voor alle drie de verbindingen- het expeditieteam goed beslagen ten ijs te laten komen!

Marc van den Homberg, projectleider, marc.vandenhomberg@tno.nl

Henk Dekker, satellietverbinding, henk.dekker@tno.nl

Robert Westers, weblog phone alert, robert.westers@tno.nl

Wachten en smachten...

2006-10-15T11:00:00Z

Vanochtend worden Stefan, Eric, Taco, Hans en ik wakker in een zonovergoten basiskamp. Uiteraard weer met het inmiddels vertrouwde bakje ochtendthee van Nima. Ook deze ochtend kan hij me met een brede lach vertellen dat hij de zon uit zijn zak heeft getoverd. Een vast item in onze gesprekken. Hij is mijn ‘zonnegod’ en ik zijn ‘didi’ (grote zus). Het hele ochtendritueel is er vandaag op gericht om als klimteam 2 naar boven te vertrekken. Maar uit het eerste radiocontact met Robert om 9:00 uur blijkt dat de route van kamp 2 naar kamp 3 nog steeds niet open is.

]]> De Canadese klimsherpa’s en expeditieleider Big Jim zijn wederom afgedaald en hebben slechts 100 meter extra touwen gefixed na kamp 2. Het gebied rondom de Grey Tower is nog steeds niet open

en op dit moment is niemand echt duidelijk waarom het niet sneller gaat. Het geduld bij ons en andere vroege expedities begint op te raken, maar laten we niet vergeten dat er veel meer sneeuw op de berg ligt dan gebruikelijk. Dat geeft het voorklimmen op die hoogte uiteraard een extra dimensie, ook voor ervaren klimsherpa’s.

Deze situatie betekent concreet dat klimteam 1 vandaag wel van Highcamp naar kamp 1 doortrekt, maar dat de kans dat ze morgen naar kamp 3 doorkunnen, erg klein is geworden. Daarom kiezen wij als klimteam 2 ervoor om een extra dag in het basiskamp te blijven. Dat spaart eten en gas in Highcamp uit en als de periode op de berg langer wordt, hebben we die voorraad misschien nog hard nodig op een later moment. En van de zonnige kant bekeken; als blijkt dat we morgen wel doorkunnen naar Kamp 1, voelen we ons sterk genoeg om het hele stuk in 1 keer te klimmen en dan slaan we de overnachting in Highcamp over.

Stefan en ik wandelen halverwege de ochtend naar het Canadese kamp om meer informatie in te winnen over de aanleg van vaste touwen en condities boven kamp 2. Na een niet ongevaarlijke slalom door het Jeux de Boules-terrein van een groepje Canadese klimmers, treffen we Big Jim aan in de eettent. Hij is niet happig op het geven van informatie. Maar na wat gegrap en gegrol over de stijgende populariteit van ons WC-hokje

(waar de poepberg in het gat onder je nog niet zo hoog is gestegen dat het je billen raakt als je op de planken hurkt), vertelt hij dat er vandaag vier klimsherpa’s omhoog gaan die morgen de route van kamp 2 naar kamp 3 definitief zullen openen. Tja, dit hebben we vaker gehoord. Jim houdt wel vol dat ook hij met zijn teams de 17e en 18e op de top wil staan, dus we nemen het maar voor waar aan. Balen doen we wel, want twee dagen geleden kwam Big Jim met de mededeling dat de aangeboden inzet van Robert en Stefan boven niet meer nodig was, ze gingen het zelf wel redden.... Als we toen toch hadden doorgezet, waren Robert en Stefan op deze mooie zonnige dag boven op de berg touwen aan het fixen. Maar ja, ook dat hoort bij expeditieklimmen. Keuzes maken op basis van informatie die je via via hoort en je neerleggen bij de consequenties. Wachten en smachten dus.

Iets waar iedereen misschien wat minder bij stil staat, is dat dit ook consequenties heeft voor onze begeleidende Nepalese staf in het basiskamp. Want op het moment dat wij allemaal met de beklimming bezig zijn, is er voor hen een ‘vakantieperiode’ in het basiskamp aangebroken. Normaal gesproken hebben ze tijdens de dag tussendoor tijd om een kaartje te leggen.

Maar nu kunnen ze om de beurt teruglopen naar Phangboche om familie en vrienden te bellen, inkopen te doen (bijvoorbeeld WC-papier voor snotterende en schijtende hollanders) en te genieten van de tijdelijke ‘vrijheid’. Nu staan ze zonder pardon een dag langer voor ons paraat. Het zijn stuk voor stuk prima jongens.

Ook de yaks die hier ‘vrij’ rondlopen wachten en smachten op ons vertrek. Want zodra het kamp enigszins verlaten oogt, is de ton met keukenafval snel gevonden.

We zijn inmiddels aan ze gewend, ze leveren belangrijk werk en wij eten het keukenafval toch niet op.

Om 12:00 en 14:00 uur en 16:00 uur is er weer radiocontact tussen Stefan en Robert. Inmiddels is duidelijk dat er inderdaad zo’n vier klimsherpa’s aanwezig zijn rond kamp 2. Een lichtpuntje dus. We laten ons vanavond nog 1 keer een avondmaal voorschotelen in het basiskamp en dan gaan ook wij morgen eindelijk omhoog. Tenminste...dat denken we nu.

Voor koningin en vaderland

2006-10-14T13:10:49Z

Vandaag hebben wij snikkend afscheid genomen van team 1 bestaande uit
Robert, Mark, Marieke, Bart en Gerard. Zij zijn de komende drie dagen bezig
om de top te bereiken.

]]> Zoals de oplettende lezer (de koningin of prinses Maxima) misschien is
opgevallen, heeft op het laatste moment een wijziging plaatsgevonden in de
teams, Gerard heeft namelijk de plaats van Taco in team 1 overgenomen,
vanwege enkele gastrointestinale klachten bij Taco. Door deze gouden wissel
(een waar Marco van Basten trots op zou zijn) zijn beide teams nu volledig
in evenwicht. Gerard voelde zich voldoende hersteld van zijn knieproblemen
om team 1 te kunnen versterken. Morgen onderneemt team 2 zijn ultieme
"Summit Push". Dit team bestaat uit Stefan, Isabel, Hans, Taco en Eric van
Exel.

Helaas hebben we vanwege familieomstandigheden afscheid moeten nemen van
Eric de Waard die terug is naar Karthmandu.

Vanwege onze bezigheden de komende paar dagen verwachten wij de 18e of 19e
weer een update te kunnen geven.

Leve de koningin en prinses Maxima!

Het tweede goed-doordachte defintieve, voorlopige klimplan (ijs-, rots-,sneeuw- en wederdienende)

2006-10-13T12:37:00Z

Vanmorgen kwam de expeditieleider van de Canadezen, door ons Big Jim
gedoopt, naar ons toe met de mededeling dat hij, naast zijn twee vaste
Sherpa's, nog twee Sherpa's had weten te ronselen om de touwen naar K3 aan
te leggen. Zij gaan vanuit K2 werken. Hierdoor is er geen plaats voor Stefan
en mij. Aan de ene kant wel jammer, ik had me wel verheugd op het klussen
boven, maar aan de andere kant ook wel okay. Zo kan ik mijn krachten sparen
om de groep naar de top te berngen. 'Save your breath', zei Big Jim. Okay,
wat jij wilt.

]]> Gevolg is dat we vandaag nog hier in BC blijven en ik morgen met mijn
groepje (Mark, Marieke, Taco en Bart) naar High Camp vertrek. De dag daarna
naar K1, de dag daarop naar K3 en hopelijk op de 17e naar de top. Stefan
vertrekt een dag later met Hans, Isabel, Eric E en Gerard en staat volgens
planning op de 18e boven.

Dat zijn de laatste ontwikkelingen. Ik houd het kort, want accu is bijna
leeg en de zon achter de wolken verdwenen.

Het goed-doordachte defintieve, voorlopige klimplan (ijs-, rots-, sneeuw- en wederdienende)

2006-10-12T11:11:00Z

Een beklimming van de Ama Dablam valt of staat met een goede samenwerking tussen de verschillende expeditie-teams. Weinig teams zijn in staat om de hele weg van High Camp (5500m) tot de top (ergens tussen 6812 en 6858 meter, afhankelijk van welke kaart je op kijkt) alleen af te zekeren met vaste touwen, de drie tussenliggende kampen op te bouwen en te bevoorraden en dan ook nog voldoende energie over te houden om de top te bereiken en weer veilig in het basiskamp (BC) terug te keren. Dat geldt ook voor ons.

]]> In ons geval zou de samenwerking tot stand moeten zijn gekomen met twee andere teams die gelijk met ons in BC zijn aangekomen; een groep van zes Spanjaarden c.q. Basken en een team van zeventien Canadezen, ondersteund door twee High Altitude Sherpa’s. Helaas, van de Spanjaarden hoeven we niet veel te verwachten. Zij zijn nog niet in staat geweest om touwen aan te leggen, hun hoogtevoedsel is door de vogels (of wellicht een Yeti) opgegeten en ze hebben zo veel last van de hoogte dat ze nog maar nauwelijks boven Kamp 1 (5800m) zijn geweest.

De Canadezen zijn wel sterker, en dan met name hun Sherpa’s, maar echt snel gaat het met hen niet. De Canadeze deelnemers zitten net zo lang in BC te wachten en lopen wat heen-en-weer totdat de Sherpa’s en de drie expeditieleiders alle touwen hebben opgehangen om dan naar de top te jumaren. Wij hebben een team waarbij iedereen zijn steentje bijdraagt (bevooorraden kampen, aanleg vaste touwen, actief acclimatiseren, etc.) en hebben momenteel tien man/vrouw om boven te ‘klussen’, de Canadezen maar vijf.

Daar komt bij dat er dit jaar extreem veel sneeuw ligt op de Ama Dablam. Daardoor is het klimmen en het aanleggen van de vaste touwen domweg erg lastig en zwaar.

Ik heb eerst met de ene helft van ons team ongeveer 250 meter vast touw aangelegd tussen K1 en K2. De dag daarop was mijn rustdag en de dag daarna heb ik met de andere helft van ons team nog eens zo’n 150 meter aangelegd. Tijdens mijn rustdag en twee dagen daarna zou het team uit Canada met hun Sherpa’s daar doorgaan waar wij gestopt waren. Dit zogenaamde ‘leap-frogging’ zou een effectieve manier zijn om samen te werken en vooral om elkaar te ondersteunen om zo snel mogelijk alle touwen tot de top aan te kunnen leggen. Vreemd genoeg dalen zowel de Canadeze expeditieleiders als de Sherpa’s na één dagje touwen fixen weer af naar BC. Dit kost natuurlijk heel veel tijd en energie. Het is handiger én efficienter om een dag of vier, vijf boven te blijven en net zo lang door werken tot een groot deel van het traject af is. Hoe vermoeiend het verblijf in de hoogtekampen ook is.

Eergister ben ik bijvoorbeeld met Mark tot ca. 40 meter onder Kamp 2 gekomen. Twee Sherpa’s kwamen achter ons aan en deden de laatste (lastige!) meters tot Kamp 2. Vanmorgen had ik contact met hun expeditieleider en hij was nog maar net voorbij K2 gekomen. Dat schiet dus niet echt op.

Over 12 dagen vliegen we van Lukla terug naar Kathmandu. Dat houdt in dat we een beetje op moeten schieten willen we op tijd de top halen. Daarom heb ik besloten om morgen met Stefan omhoog te gaan naar K1, de dag daarop naar K2 om dan in anderhalve dag, samen met de Sherpa’s van de Canadezen (of desnoods zonder hen), te proberen de hele weg naar K3 aan te leggen. Dan dalen Stefan en ik af tot K1, houden een dag rust en gaan dan in twee groepjes naar K3 en de top. Volgens planning leggen de Sherpa’s de touwen tussen K3 en de top aan op de 16e of 17e. Ik ga dan hopelijk op de 18e naar de top met mijn groepje, Stefan op de 19e. Helaas kan niet het hele team helpen bij het aanleggen van de touwen tussen K2 en de top. Niet dat ze het niet zouden kunnen. Integendeel, hun ondersteuning zou veel last van onze schouders nemen, maar K2 is gewoon te klein om meer dan 4 man plaats te bieden. Er is alleen plaats voor Stefan en mij plus Nima-C en Dandy (Sherpa’s). Daarom blijven de overige teamleden in BC tot Stefan en ik doorgeven dat de weg ‘open’ is, zij in twee groepjes naar K1 kunnen komen en de twee groepen achter elkaar naar de top kunnen gaan.

Nou goed, dit is het plan. Slecht weer, moeilijke klimpassages, pech met touwen, te veel sneeuw en/of onze vermoeidheid kunnen nog roet in het eten gooien, maar hopelijk gaat alles volgens onderstaand schema.

BC=basiskamp, K1, K2, K3 staat voor Kamp 1, 2 en 3 (da’s logisch, hè?), HC=High Camp, FR=Fixing Ropes=Fröbelen=Frunniken=Klussen=Knutselen. Nima=onze Sherpa (bijgenaamd Nima-A, omdat er meer Nima’s zijn, zoals Nima-B, onze koksjongen), Yaks=lelijke koeien waar Stefan bang voor is.

Tot slot de indeling van de groepjes: daar is een lang overleg aan vooraf gegaan, waar ik niemand tot in detail mee zal vervelen. We hebben rekening gehouden met stelletjes-niet-uit-elkaar-trekken, langzamere afdalers, snellere klimmers, etc.

Koude vingers in het basiskamp

2006-10-12T11:10:00Z

Het water in het riviertje was een aantal dagen te warm voor de meting. Maar door een koude nacht konden we water uit een emmer gebruiken. De buitentemperatuur en de wind maakte het geen plezierige bezigheid. Maar alles voor de wetenschap... Tot groot ongenoegen van de eerste groep hadden zij veel kouder water dan de tweede groep. Uiteindelijk zijn de metingen weer geslaagd en kon de rest van de rustdag weer worden genoten door het klimteam.

De weg naar kamp 2 is open

2006-10-12T11:09:00Z

Op 8 oktober gaat ook team 2 (Stefan, Eric de Waard, Eric van Exel, Mark en Marieke) omhoog naar High Camp. Rustig aan over het inmiddels bekend geworden pad sjokken we omhoog met (gelukkig) een veel minder zware rugzak dan twee dagen geleden. We merken dat de acclimatisatie meewerkt. Na 4 uur lopen komen we aan in High Camp, iedereen voelt zich op dat moment nog goed. Het weer slaat om dus duiken we snel de tent in voor het smelten van sneeuw. Tijdens het drinken van de soep begint voor Eric de Waard de hoogte te werken. Ook nu weer is hij misselijk en heeft hij hoofdpijn. Het duurt niet lang of zijn ontbijt, lunch en tussendoortjes belanden in ons kookpannetje. Op dat moment is duidelijk dat Eric de volgende dag weer zal afdalen naar het basiskamp.

Na een ernstig beroerde en slapeloze nacht nemen we afscheid van Eric. Met z’n vieren gaan we beginnen aan de tocht naar kamp 1, waar Robert op ons wacht. De rest van de dag smelten we sneeuw en kijken we naar de overige bewoners van kamp 1.

]]> Vanwege de koude zijn we genoodzaakt om in de tent te eten, dit keer blijven alle pannetjes op de brander. Na een schitterende zonsondergang is het om 18.00 uur donker en is het tijd om te gaan slapen. Of in ieder geval een poging daartoe te ondernemen.

Het duurt erg lang voordat het tijd is om op te staan. Eenmaal 6.00 uur is het zeer koud, mistig en sneeuwt het. Ideale omstandigheden om uit je warme slaapzak te kruipen. Na even bikkelen, klikken we om 8.00 uur onze jumars in de vaste touwen. Om 9.15 uur bereiken we het punt waar het vorige team geeindigd is. Robert en Mark vormen een fantastisch team, zij snijden rap oude touwen weg en leggen nieuwe aan. Deze nieuwe touwen kunnen door de rest van het team gevolgd worden zodat zij ondersteuning aan Robert en Mark kunnen bieden. Het ondersteunende team (Stefan, Marieke en Eric) hebben de tenten en de rest van de touwen bij zich voor de hogere kampen. 30 Meter onder kamp 2 (5980 meter) worden we afgelost door de klimsherpa’s van het Canadese team en kunnen we moe maar voldaan afdalen naar het basiskamp.

Klim- en knutselwerk vanuit kamp 1

2006-10-10T09:16:00Z

Het is zeven oktober. De eerste nacht in High Camp (5500 m) is klimteam 1 redelijk doorgekomen. Slapen op hoogte en dunne matjes is geen pretje maar de hoogteziekte krijgt bij niemand de overhand. Gelukkig. Om 6.00 uur begint het ochtendritueel van sneeuw smelten, dit zullen we de komende weken nog heel vaak moeten doen.

Terwijl klimteam 2 in het basiskamp geniet van de agressieve fauna, vertrekt klimteam 1 omstreeks 9.00 uur naar kamp 1. Robert, Bart, Gerard, Hans, Isabel en Taco sjouwen hun slaap-, klim-, en eetspullen over blokkenterrein en rotsplaten nog 300 meter naar boven. De laatste 100 meter jumaren we langs vaste touwen omhoog. Eindelijk bereiken we voor het eerst kamp 1 op 5800 meter.

]]> Kamp 1 blijkt een nogal steile terrassencamping waar we zelf onze kampeerplaatsen moeten aanleggen. Na ongeveer drie uur van het betere graaf- en knutselwerk, hebben we twee plekjes die groot genoeg zijn voor onze tenten.

De loopruimte tussen de tenten blijft beperkt tot ongeveer twee meter zodat de rest van de dag in de tent wordt besteed aan sneeuw smelten en koken. Bij Robert, Bart en Gerard gaat dit koken helaas niet helemaal goed: in een onbewaakt ogenblik valt de pan met Pasta Pesto om, zodat de hele tent naar de Italiaanse keuken ruikt.

De nacht van 7 naar 8 oktober is niet voor iedereen een genoegen. De hoogte, de krappe slaapplaatsen en gevaarlijk glibberige piesplekjes gaan ten koste van de fitheid. Na een stevig ontbijt en wederom veel sneeuw smelten zijn Robert, Bart, Gerard, Isabel en Taco klaar om de route naar kamp 2 te verkennen en vaste touwen aan te leggen (meer over vaste touwen). Ik blijf achter in kamp 1, de nacht op een dun matje in High Camp heeft mij te veel rugpijn bezorgd om mee te kunnen klimmen. Dan maar een ochtendje sneeuw smelten en wachten op de rest...

Het echte werk begint nu. De eerste paar honderd meter zijn al gefixed door sherpa’s van het Canadese expeditieteam. Robert klimt voor en geeft de anderen aanwijzigingen.

Op een aantal plaatsen legt het team zelf statics (touwen met weinig touwrek) aan naast de door de sherpa’s aangelegde touwen, want deze waren niet altijd even handig geplaatst. Na twee uur klimmen stuit klimteam 1 vooral op touwen uit het vorige seizoen en breekt het moment aan om als eerste de route aan te leggen. Robert is helemaal in zijn nopjes als hij de Yellow Tower mag ‘openen’.

Halverwege deze klim blijkt dat het team door de touwvoorraad heen is. En het is ook al half 1, tijd om terug te keren naar mij zodat ik ze om 14.00 uur op thee kan trakteren. Het team keert om terwijl ik vanuit mijn tentje ook zie dat het weer omslaat, de bewolking krijgt de overhand.

Bij aankomst in kamp 1 hoor ik dat Gerard op de terugtocht zijn knie heeft verdraaid toen hij wegzakte in de sneeuw. Balen voor hem. Hij daalt niet mee af en blijft Robert nog een nachtje gezelschap houden in kamp 1. Wij pakken in de sneeuw zo snel mogelijk onze rugzak in

en starten de afdaling van 1200 meter terug naar het Basiskamp. Gelukkig zijn we sneller dan gedacht in High Camp waar klimteam 2 (Eric van Exel, Eric de Waard, Marieke, Mark en Stefan) ons warm onthaalt met thee en soep. Stefan feliciteert ons met het fixen van een deel van de yellow tower, dat heeft dat kleine Hollandse team in al het commerciele expeditiegeweld toch maar mooi als eerste bereikt. Helaas heeft Eric de Waard toch weer last van de hoogte en zal na een nachtje op hoogte in High Camp de volgende dag samen met Gerard afdalen naar het basiskamp.

Bart, Isabel, Taco en ik gaan zo snel mogelijk door sneeuw en het laatste uur in het donker naar het basiskamp. Als we om 19.00 uur eindelijk in het basiskamp aankomen, worden we hartelijk verwelkomd door Nima en de rest van de keukenstaf. We zijn moe van een erg lange dag, maar voldaan over de geleverde prestatie. Naast een heerlijke maaltijd worden we ook getrakteerd op de aanwezigheid van de verbindingsofficier (LO) die vanuit de Nepalese overheid moet controleren of wij niets illegaals doen. Zoals bijvoorbeeld het hebben van een satellietverbinding zonder vergunning. En aangezien deze vergunning abnormaal duur is en niet in ons bezit, moeten we vanaf nu voorzichtig omgaan met mail- en internetverkeer. Dus, beste lezers, de LO bepaalt dus in belangrijke mate met welke frequentie we kunnen posten. Dit schrijf ik op onze tweede rustdag, 10 oktober, vanuit een loeiwarme, dichtgeritste tent met de LO op een rots op de uitkijk....