De Matterhorn van de Himalaya, gelegen in Oost-Nepal meer >
Bedankt voor dit prachtige verslag! Geen top (helaas), maar wel een geweldige prestatie van een prima team. Geniet (ook een beetje) van de terugreis.
Helemaal geweldig , jullie hebben het gehaald.
PROFICIAT!
Groetjes van de kapper!
Petra Adelaars
Omdat ik verschillende keren heb geklommen in Nepal en helemaal verliefd ben op het land en zijn bevolking heb ik genoten van jullie reisverhalen en video's.
Een pracht website!!!
Ik zou jullie leeftijd nog willen hebben dan ging ik weer. Bedankt en verder veel succes.
Jos
Ik sluit me van harte bij Charlotte aan. Ik heb de afgelopen weken zo genoten van mijn digitale uitstapjes naar Nepal dat ik ondanks dat jullie nu bijna allemaal weer onder het Algemeen Nederlands Peil opereren ik die hoger sferen graag nog even zal blijven (be)zoeken.
Hallo Gerard,
Wat goed van je dat je dit nog doet... ik blijf beniewd.
Afgelopen zaterdag zijn we met z'n zevenen aangekomen op Schiphol. Taco vertrekt morgen naar Nederland, alleen Hans en Isabel kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Zij vertrekken morgen naar Pokhara en gaan zelfstandig een nieuwe expeditie beleven in het Annapurna gebied (beklimming van de Tharpu en Singu Chuli). Hun belevenissen zijn te volgen op www.hansabel.nl.
Komende dagen zal de Ama Dablam website overigens nog aangevuld worden met nieuwe foto's en video filmpjes van afgelopen weken.
 |  |
De Kala Patthar groep is ook aangekomen in Lukla. Wij zijn hier sinds gisteren en vandaag was er o.a. tijd voor een scheerbeurt.
 |  |  |  |
 |  |
Het goede bericht is dat we allemaal veilig terug zijn in het basiskamp. Safe. Het slechte bericht is dat niemand van ons de top heeft gehaald. Sorry. Waarom we het niet gehaald hebben heeft een aantal redenen....
Vanochtend worden Stefan, Eric, Taco, Hans en ik wakker in een zonovergoten basiskamp. Uiteraard weer met het inmiddels vertrouwde bakje ochtendthee van Nima. Ook deze ochtend kan hij me met een brede lach vertellen dat hij de zon uit zijn zak heeft getoverd. Een vast item in onze gesprekken. Hij is mijn ‘zonnegod’ en ik zijn ‘didi’ (grote zus). Het hele ochtendritueel is er vandaag op gericht om als klimteam 2 naar boven te vertrekken. Maar uit het eerste radiocontact met Robert om 9:00 uur blijkt dat de route van kamp 2 naar kamp 3 nog steeds niet open is.
Vandaag hebben wij snikkend afscheid genomen van team 1 bestaande uit
Robert, Mark, Marieke, Bart en Gerard. Zij zijn de komende drie dagen bezig
om de top te bereiken.
Vanmorgen kwam de expeditieleider van de Canadezen, door ons Big Jim
gedoopt, naar ons toe met de mededeling dat hij, naast zijn twee vaste
Sherpa's, nog twee Sherpa's had weten te ronselen om de touwen naar K3 aan
te leggen. Zij gaan vanuit K2 werken. Hierdoor is er geen plaats voor Stefan
en mij. Aan de ene kant wel jammer, ik had me wel verheugd op het klussen
boven, maar aan de andere kant ook wel okay. Zo kan ik mijn krachten sparen
om de groep naar de top te berngen. 'Save your breath', zei Big Jim. Okay,
wat jij wilt.
Een beklimming van de Ama Dablam valt of staat met een goede samenwerking tussen de verschillende expeditie-teams. Weinig teams zijn in staat om de hele weg van High Camp (5500m) tot de top (ergens tussen 6812 en 6858 meter, afhankelijk van welke kaart je op kijkt) alleen af te zekeren met vaste touwen, de drie tussenliggende kampen op te bouwen en te bevoorraden en dan ook nog voldoende energie over te houden om de top te bereiken en weer veilig in het basiskamp (BC) terug te keren. Dat geldt ook voor ons.
Op 8 oktober gaat ook team 2 (Stefan, Eric de Waard, Eric van Exel, Mark en Marieke) omhoog naar High Camp. Rustig aan over het inmiddels bekend geworden pad sjokken we omhoog met (gelukkig) een veel minder zware rugzak dan twee dagen geleden. We merken dat de acclimatisatie meewerkt. Na 4 uur lopen komen we aan in High Camp, iedereen voelt zich op dat moment nog goed. Het weer slaat om dus duiken we snel de tent in voor het smelten van sneeuw. Tijdens het drinken van de soep begint voor Eric de Waard de hoogte te werken. Ook nu weer is hij misselijk en heeft hij hoofdpijn. Het duurt niet lang of zijn ontbijt, lunch en tussendoortjes belanden in ons kookpannetje. Op dat moment is duidelijk dat Eric de volgende dag weer zal afdalen naar het basiskamp.
Na een ernstig beroerde en slapeloze nacht nemen we afscheid van Eric. Met z’n vieren gaan we beginnen aan de tocht naar kamp 1, waar Robert op ons wacht. De rest van de dag smelten we sneeuw en kijken we naar de overige bewoners van kamp 1.
Het is zeven oktober. De eerste nacht in High Camp (5500 m) is klimteam 1 redelijk doorgekomen. Slapen op hoogte en dunne matjes is geen pretje maar de hoogteziekte krijgt bij niemand de overhand. Gelukkig. Om 6.00 uur begint het ochtendritueel van sneeuw smelten, dit zullen we de komende weken nog heel vaak moeten doen.
Terwijl klimteam 2 in het basiskamp geniet van de agressieve fauna, vertrekt klimteam 1 omstreeks 9.00 uur naar kamp 1. Robert, Bart, Gerard, Hans, Isabel en Taco sjouwen hun slaap-, klim-, en eetspullen over blokkenterrein en rotsplaten nog 300 meter naar boven. De laatste 100 meter jumaren we langs vaste touwen omhoog. Eindelijk bereiken we voor het eerst kamp 1 op 5800 meter.
Kathmandu
geplaatst op 25-09 met 29 foto's
geplaatst op 23-09 met 22 foto's
geplaatst op 27-07 met 6 foto's
geplaatst op 25-06 met 12 foto's
